کنترل کیفیت عسل طبیعی
کنترل کیفیت عسل طبیعی؛ ۶ شاخص فنی مهم در خرید و صادرات عسل ایرانی
کیفیت عسل طبیعی تنها با رنگ، عطر و طعم آن قابل ارزیابی نیست.
در تجارت حرفه ای عسل، بررسی شاخص های آزمایشگاهی نقش مهمی در شناخت ویژگی های محصول و ارزیابی کیفیت آن دارد.
مهم ترین شاخص های فنی عسل عبارت اند از:
- رطوبت (Moisture): میزان رطوبت بر پایداری عسل و احتمال تخمیر آن تأثیر می گذارد.
- هیدروکسی متیل فورفورال (HMF): افزایش این شاخص می تواند با حرارت دهی نامناسب یا نگهداری طولانی مدت در دمای بالا مرتبط باشد.
- فعالیت دیاستازی (Diastase): این آنزیم یکی از شاخص های بررسی کیفیت و میزان تأثیر حرارت و زمان نگهداری بر عسل است.
- ساکارز (Sucrose): مقدار آن در ارزیابی ترکیبات قندی عسل اهمیت دارد و باید با توجه به منشأ گیاهی بررسی شود.
- هدایت الکتریکی (Electrical Conductivity): این شاخص به شناخت ویژگی های ترکیبی و تفکیک برخی گروه های عسل کمک می کند.
- آنالیز گرده (Pollen Analysis): بررسی دانه های گرده می تواند در ارزیابی منشأ گیاهی و جغرافیایی عسل مؤثر باشد.
در تجارت بین المللی، بررسی این شاخص ها در کنار اطلاعات برداشت، منطقه تولید، شماره بچ و سوابق نگهداری، به شفافیت زنجیره تأمین کمک می کند.
زایگر شناخت منشأ محصول
در زایگر، شناخت منشأ محصول و توجه به کیفیت و قابلیت ارائه اطلاعات فنی، از اصول همکاری تجاری با خریداران عمده عسل زایگر است.
اهمیت نتایج آزمایشگاهی
برای خریداران عمده و واردکنندگان، دریافت برگه آنالیز معتبر پیش از نهایی کردن سفارش اهمیت زیادی دارد.
مقایسه نتایج آزمایشگاهی با استانداردهای موردنیاز بازار مقصد، به انتخاب محصول مناسب و کاهش ریسک تجاری کمک می کند.
همچنین نوع گیاه غالب، شرایط اقلیمی منطقه برداشت، زمان برداشت و نحوه نگهداری می توانند بر ویژگی های فیزیکی و شیمیایی عسل تأثیر بگذارند.
بنابراین ارزیابی عسل باید با در نظر گرفتن مجموعه این عوامل انجام شود، نه صرفاً یک عدد یا یک شاخص آزمایشگاهی.
زایگر عسلی که نیاز به شیرین کاری ندارد
زایگر؛ عسلی که نیاز به شیرین کاری ندارد.
